ეთნიკური წარმომავლობები მთელ მსოფლიოში (ბეტა)

ჩრდილოეთ აფრიკელი სეფარდი ებრაელები ფართო „მიზრაჰი“ ებრაული მოსახლეობის ნაწილია და მოიცავენ მათ, ვინც კოლექტიურად ცნობილია როგორც „მაგრების ებრაელები“, რაც აღიარებს მათი მემკვიდრეობის „დასავლურ“ ადგილმდებარეობას, მაროკოდან, ალჟირიდან, ლიბიიდან და ტუნისიდან. ებრაელები ჩრდილოეთ აფრიკაში პირველად ძველი ისრაელის სამეფოსთვის მოვაჭრეებად, ან მეფე სოლომონის ტაძრის განადგურების შემდეგ, რომელიც ბაბილონელებმა ძვ. წ. 586 წელს გაანადგურეს, მივიდნენ. ისინი ბერბერებს შორის დასახლდნენ, და მათი შთამომავლები დღევანდელი „მაროკოელი ებრაელები“ არიან. ებრაელები ალჟირში რომაული პერიოდის ბოლოდან დასახლდნენ, და მათი შემდგომი იმიგრაცია ევროპაში ვესტგოთების დევნის შემდეგ მოხდა. ლიბიისა და ტუნისის ებრაელები ალჟირელებზე რამდენიმე ასეული წლით ადრე, ძვ. წ. III საუკუნეში, ბერძნული მმართველობის ქვეშ ჩავიდნენ. ებრაელების ჩრდილოეთ აფრიკაში პირველად ჩასვლიდან ათას წელზე მეტი ხნის შემდეგ, 1492 წელს ესპანურმა ინკვიზიციამ (და ებრაელების განდევნამ) იბერიის ნახევარკუნძულიდან ჩრდილოეთ აფრიკაში მეორე მასიური მიგრაცია გამოიწვია. 1948 წელს ისრაელის სახელმწიფოს დაარსების შემდეგ, ჩრდილოეთ აფრიკის ებრაელობის უმეტესობა ისრაელში გადავიდა 1970-იან წლებამდე, არაბული ქვეყნებიდან მცირე და ფართომასშტაბიანი გამოსვლების სერიის შედეგად. ჩრდილოეთ აფრიკის ებრაელების მნიშვნელოვანი ნაწილი საფრანგეთში გადავიდა, და მაროკოში რამდენიმე ათასკაციანი თემის გარდა, ჩრდილოეთ აფრიკაში ძალიან ცოტა ებრაელია დარჩენილი.